سکوتم را به باران هدیه کردم
سکوتم را به باران هدیه کردم تمامی زنده گی را گریه کردم، نبودی در فراغی شانههایم به هر خاکی که رسیدم تکیه دادم. تو از شهر خدا به اینجا آمدی. E تا خانهای بر کوه نگاهم بسازی. تا با چشمان شیرینت عاشقت شوم. تا عاشقی را دیوانه کنم. من ابری هستم که تو بارانش هستی. درست مثل یوسفی که تو کنعانی او هستی. تا پایان عمرم سفر خواهم کرد. از این جادهای که پایانش تو هستی. سکوتم را به باران دادم. تمام عمرم گریه کردم. تو در فراق شانههایت آنجا نبودی. و به هر زمینی که رسیدم تکیه دادم.
By Shahmerza Q.